تا نام «بودجه‌نویس» می‌آید یک نام به ذهن‌ها متبادر می‌شود. او کسی نیست جز «محمد کردبچه» که تمام بودجه‌های 20 سال گذشته را در دولت‌های مختلف نوشته است. یک تکنوکرات واقعی که خود را درگیر گرایش‌های سیاسی رییس دولت نمی‌کند و کار خودش را انجام می‌دهد. بودجه انبساطی بخواهند انبساطی می‌نویسد، انقباضی بخواهند انقباضی می‌نویسد، پرتبصره بخواهند تبصره‌های متعدد می‌آورد و کم تبصره بخواهند و کم حجم چنان بودجه لاغری تنظیم می‌کند که آقای  احمدی‌نژاد این موضوع را مطرح کند که بودجه چنان باید ساده و روان باشد که هر کس که سواد خواندن و نوشتن داشته باشد از آن سر در بیاورد

سال‌هاست که در عرصه‌های سیاسی و اقتصادی نامی و نشانی از مسعود روغنی زنجانی نیست و ظاهراً به کار و زندگی خود مشغول است. او که در دهه 60 و در دولت میرحسین موسوی و در حیات امام و پس از آن در دولت هاشمی رفسنجانی رییس سازمان برنامه و بودجه و اولین و آخرین وزیر برنامه و بودجه در ایران بوده کمتر نظر می‌دهد و می‌توان گفت در عرصه عمومی سیاسی و اقتصادی حضوری ندارد. با این حال انتشار مصاحبه‌ای از او هرچند مربوط به دو سال قبل است اما از آنجا که خاطرات خود درباره سازمان برنامه و بودجه و بحث کنترل جمعیت را بازگفته با موضوعی که دوباره بحث روز شده پیوند خورد.

اظهارات تازه اسفندیار رحیم‌مشایی نشان می‌دهد که وی قصد ندارد بیان سخنان نامتعارف یا دست کم حساسیت‌زای خود را متوقف کند و به عکس با صراحت بیشتر دیدگاه‌های خود را مطرح می‌کند تا از جناح سنتی فاصله بگیرد و همان گونه که از برخی پیامک‌های مندرج در همین نشریه نیز پیداست اتفاقاً بعضاً با استقبال نیز مواجه می‌شود.

با مرگ «دی.جی سالینجر» نویسنده و خالق اثر مشهور «ناتوردشت» ناشران بسیاری در پی دست‌یابی به دست‌نوشته‌های منتشر نشده او هستند. داستان‌هایی که نوشت اما به خاطر گوشه‌گیر شدن، دیگر منتشر نمی‌کرد! برخی از خبرگزاری‌ها در هفته گذشته گزارش دادند اگر واقعاً دست‌نوشته‌هایی از این نویسنده بسیار رازآلود موجود باشد بازار نشر شوکه خواهد شد. اخبار و گزارش‌های سال‌های آخرین حیات «دی.جی. سالینجر» از این امر حکایت می‌کند که او همچنان می‌نوشته و می‌نوشته اما منتشر نمی‌کرده و همین بر وجوه رازآلود زندگی او افزوده است. یکی این که چرا در اوج شهرت و محبوبیت ناگهان غایب شد؟ آن قدر که ثبت تصویری از محل زندگی او یک اتفاق ویژه به حساب آمد و شخصی که یگانه تصویر دوران پیری او را گرفته بود عکس را به مبلغ بالایی به مجله نیوزویک فروخت و اگر آن تصویر موجود نبود چه بسا رسانه‌ها ناچار بودند به همان تصاویر دوران جوانی یا عکسی از جسد وی بسنده کنند. دیگر این که می‌خواهند بدانند در انزوا چه می‌نوشته و به چه می‌اندیشیده است. این سوال هم محل بحث قرار گرفته است که چگونه اتفاق می‌افتد که نویسنده‌ای بنویسد اما منتشر نکند؟ مگر نویسنده نمی‌نویسد تا خوانده شود؟ مثل آوازخوانی که نخواهد صدای او شنیده شود!