| مسعود روغنی زنجانی؛ امام و کنترل جمعیت |
 |
 |
|
سالهاست که در عرصههای سیاسی و اقتصادی نامی و نشانی از مسعود روغنی زنجانی نیست و ظاهراً به کار و زندگی خود مشغول است. او که در دهه 60 و در دولت میرحسین موسوی و در حیات امام و پس از آن در دولت هاشمی رفسنجانی رییس سازمان برنامه و بودجه و اولین و آخرین وزیر برنامه و بودجه در ایران بوده کمتر نظر میدهد و میتوان گفت در عرصه عمومی سیاسی و اقتصادی حضوری ندارد. با این حال انتشار مصاحبهای از او هرچند مربوط به دو سال قبل است اما از آنجا که خاطرات خود درباره سازمان برنامه و بودجه و بحث کنترل جمعیت را بازگفته با موضوعی که دوباره بحث روز شده پیوند خورد. روغنی زنجانی در این گفتوگو که به سفارش موسسه تنظیم و نشر آثار امام تهیه و تنظیم شد و روزنامه اقتصادی «پول» هفته گذشته اقدام به انتشار یا بازنشر آن کرد در بیان توجه امام به گزارشهای سازمان برنامه و بودجه به رغم فضای منفی که در ابتدای انقلاب نسبت به رویکرد این سازمان وجود داشت به موضوع رشد جمعیت اشاره کرده و گفته است: «بهترین مصداق برای اهمیت داشتن گزارشهای سازمان برنامه برای امام نظرات امام درباره رشد جمعیت بود که با وجود دیدگاه بعضی از دوستان امام توصیه کردند که رشد جمعیت باید کنترل شود به این دلیل که منابع محدود است و کشور دچار مشکل خواهد شد و به نظر من نباید از کنار موضعگیری امام درباره مسایل جمعیتی به آسانی بگذریم زیرا اگر اظهارنظر ایشان و تاکیدی که بر توقف رشد جمعیت داشتند نبود مشخص نبود که در حال حاضر ما چه وضعیتی داشتیم. این را به این دلیل میگویم که ممکن است خیلیها یادشان رفته باشد که چه تاکیدات بیجایی بر لزوم رشد جمعیت با توجیه افزودن بر جمع مسلمین میشد و امام با موضعگیری بسیار خوبی که داشتند بزرگترین نگرانی سازمان برنامه را برطرف کردند. من به خاطر دارم که امام هم نسبت به مسایل فقهی این موضوع که شامل مسایل مهمی در مورد کنترل راههای جمعیت میشد و هم درباره موضوع کمبود منابع مالی برای اداره یک کشور پرجمعیت دغدغه داشتند و سرانجام با پا درمیانی به موقعی که داشتند کشور را از یک مشکل بزرگ که در آینده گریبان ما را میگرفت، نجات دادند.»اظهارات مجدد رییس جمهور در مخالفت با شعار «دو بچه کافی است» یا شعار معروف «فرزند کمتر، زندگی بهتر» بحثهای تازهای در جامعه ایجاد کرده است و اظهارات روغنی زنجانی درباره موضع امام از این نظر که جای چون و چرای سیاسی و فقهی را باقی نمیگذارد و اتفاقاً در اوج جنگ با عراق و نیاز کشور به نیروی انسانی بیان شده اهمیت فوقالعادهای داشت. |
