| محمد کردبچه؛ سه دولت سه بودجه |
|
|
|
تا نام «بودجهنویس» میآید یک نام به ذهنها متبادر میشود. او کسی نیست جز «محمد کردبچه» که تمام بودجههای 20 سال گذشته را در دولتهای مختلف نوشته است. یک تکنوکرات واقعی که خود را درگیر گرایشهای سیاسی رییس دولت نمیکند و کار خودش را انجام میدهد. بودجه انبساطی بخواهند انبساطی مینویسد، انقباضی بخواهند انقباضی مینویسد، پرتبصره بخواهند تبصرههای متعدد میآورد و کم تبصره بخواهند و کم حجم چنان بودجه لاغری تنظیم میکند که آقای احمدینژاد این موضوع را مطرح کند که بودجه چنان باید ساده و روان باشد که هر کس که سواد خواندن و نوشتن داشته باشد از آن سر در بیاورد در واقع آقای کردبچه دادهها را پردازش میکند. با این حال یک چند رابطه او با دولت نهم مانند گذشته نبود و حتی در این زمان نیز دخترش دستیار او بود و گویا فرزندش را آماده میکند که بتواند این راه را ادامه دهد. با این مقدمه جالب خواهد بود که بدانیم «محمد کردبچه» که با هر سه رییس جمهور – هاشمی رفسنجانی، سیدمحمد خاتمی و محمود احمدینژاد – کار کرده درباره بودجهنویسی در این دولتها چه خاطراتی دارد و چه ویژگیهایی را برای هر یک برمیشمرد. البته در دولت مهندس موسوی نیز برای تدوین برنامههای بودجه حاضر میشده اما جزییات و کلیات بودجه به او سپرده نشده بود. درباره دولت هاشمی میگوید: «در زمان دولت آقای هاشمی وارد جزییات بودجه شدم. بحثهایی که در این دولت مطرح میشد بسیار مفصل بود و وقتی بودجه در جلسات هیات دولت مطرح میشد همه اعضا صحبت میکردند آقای هاشمی هم نظرات همه راگوش میکرد و به همه اجازه میداد که صحبت کنند و خودشان آخرین نفری بودند که صحبت میکردند و در واقع جمعبندی میکردند.» بودجهنویسی در دولت خاتمی چگونه بود؟ به گفته کردبچه، خاتمی نظر خود را دخالت نمیداد و همه چیز بر مبنای رایگیری بود: «تصمیمگیریها در دولت بر مبنای رایگیری بود. به همین دلیل در بسیاری از مسایل با مشکل مواجه میشدیم. این نوع تصمیمگیری ممکن بود به نفع بخش خاصی باشد اما فاقد جامعیت بود.» روایت او درباره دولت احمدینژاد نیز این گونه است: «در دولت آقای احمدینژاد رایگیری میشود اما در تصمیم نهایی ایشان کاملاً موثر هستند و نظر ایشان نظر غالب است. آقای احمدینژاد اجازه نمیدهد زیاد صحبت شود. در هر زمینه دو سه نفر که صحبت میکنند بحث جمعبندی میشود و اجازه نمیدهد بحث زیاد طول بکشد. در همه موارد هم اجازه نمیداد رای بگیرند و در بعضی مسایل دستور میداد موضوعی دیگر را مطرح کنید و وقتی خودشان نظر میدهند وزرا معمولاً کمتر مخالفت میکنند و نظر ایشان در جلسات بودجه کاملاً غالب است.»
|


