علي مغاني- اگرچه فوتبال با آمار و احتمالات رياضي ميانه چندان خوشي ندارد، اما يك تخمين ساده رياضي به ما مي‌گويد: احتمال اينكه 6 بازي پياپي دو تيم فوتبال با نتيجه 1-1 تمام شود، در خوش بينانه‌ترين حالت «يك در ميليون» است. يعني اگر دو تيم يك ميليون بار با هم بازي كنند، احتمالاً نتيجه 6 بازي پياپي آن‌ها مساوي 1-1 خواهد شد. شايد خيلي از فوتبال دوستاني كه در ذهن شائبه تباني بازي استقلال و پرسپوليس را مي‌پرورانند، با اين احتمال كاري نداشته باشند اما درحافظه تاريخي خود، نمونه‌اي از اين دست سراغ ندارند. مگر مي‌شود پرتماشاگرترين مسابقه فوتبال آسيا، 6 بار با نتيجه‌اي يكسان تمام شود؟ اتفاقاتي كه پيرامون اين موضوع وجود دارد از چند منظر قابل بررسي است كه در ادامه به آن مي‌پردازيم:

علي مغاني- حتماً بايد تجربه رفتن به استاديوم را داشته باشيد تا بدانيد وقتي يك بازي مساوي مي‌شود، مشتريان دائمي سكوها چه احساسي پيدا مي‌كنند. بازي مساوي، يعني بازي‌يي كه هيچ سرانجامي نداشته، انگار اصلاً انجام نشده، انگار اين همه رفتن و برگشتن و شور و شوق به سخره گرفته شده، نمي‌داني بايد خوشحال باشي يا ناراحت؟ بازي مساوي يعني بازي خنثي و اين چيزي است كه هيچ كس آن را دوست ندارد.

علی مغاني- هنوز خواب صبح سه‌شنبه عادل فردوسی‌پور پس از گذراندن یک شب پرمشغله تمام نشده بود که واکنش‌های مثبت و منفی به اولین برنامه 90 در فصل جدید فوتبال ایران آغاز شد. 90 از همان زمانی که به برنامه‌ای تاثیرگذار و جریان‌ساز در فوتبال ایران تبدیل شد، در مقابل طرفداران پرشمار، مخالفانی اندک ولی قدرتمند داشته است. مخالفانی که برنامه‌هایی غیرچالشی و «مهربان» از جنس «ورزش و مردم» را بیشتر دوست دارند و تمایل دارند به محض حضور در یک برنامه تلویزیونی، به شرح و بسط موفقیت‌های خود بپردازند. گروه مخالفان در این سال‌ها برای حذف این برنامه حتی از لابی‌های پشت پرده هم دریغ نکرده‌اند اما 90 به رغم این که در یکی دو نوبت تا لبه پرتگاه تعطیلی برده شد، هر بار از خطر جست تا تنها برنامه چالشی صدا و سیما به سرنوشت «مثلث شیشه‌ای» دچار نشود.